ยืมชุดไปงานแต่ง...กำเน้อ (ไส้แห้งอย่างแรง)

ได้กินแน่...แต่ช้าหน่อย เพราะงานเพื่อนเยอะโคตร อิอิ ไค่อยากกินเหล้าจะต๋ายแล้ว

ขอบ ใจ จ้า

ใคร นิ

???

กลับบ้านปะ....
ถ้ากลับ เจอกันที่บ้านนะ

มันหายศีรษะไปไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้เค้าก็ยุ่งๆ ด้วย เลยไม่ได้โทรหามันว่ะ ต้องรอผ่านอาทิตย์นรกนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันว่ะ

เลี้ยงรุ่นเมื่อใด ฮู้ก่อ

เจ้าภาพเราก็ เจ้าแม่ธนาคารกสิกร ล่ะก่า ไปเป็นเพื่อนมันหน่อย มันคงจะเหงามั้ง ส่วนเราก็หาเรื่องดริงค์กันตามประสาไงแก

Hi Noy,
How are you? and Where are you right now?
I'll be back to Chiangmai in mid of Jan'2010.
I lost my mobile phone so now I don't have your number.
I'm sorry. Pleaseeee, I miss you so much.
See ya, Take care

จะไปได้ไงอ่ะแก เจ้าภาพเค้ายังไม่โทรมาเลยนิ

เอาที่ไหนมาแต่งล่ะ...

น้อยล่ะ แต่งหรือยังแล้วรูปเด็กน้อยนี่ใครหว่า~*

น้อยยยยยยยยยยยย...

คิดถึงงงงงงง

ถ้าเม้นต์ไม่ได้ส่งเมสเสจหาด้วย..เอาเบอร์มาด้วยน้า

จ้าเราทำเบอร์น้อยหาย เอาไว้ใกล้ๆๆ เราจาส่งการ์ดไปหานะ

เป็นไง สบายดีไหม ไม่เจอกันนาน

การลืมคนที่เรารักมากที่สุด
อาจดูยากเย็นเกินทำใจ
แต่การเอาชนะใจตัวเองให้ได้
ยากเย็นกว่า...แต่ต้องทำ
แม้คนเคยรัก เคยผูกพันกันมา
จะยังมีเยื่อใยบางๆ หลงเหลืออยู่
แม้ภาพเก่าๆ ที่เคยหวานชื่น
จะตามหลอกหลอนให้เราปวดใจอยู่เรื่อยๆ
แต่เราจะยอมปล่อยให้สายใยบางๆ เส้นนั้น
มารัดคอจนตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ
แม้ว่าหัวใจจะเป็นก้อนเนื้อ ที่มีความรู้สึกก็เถอะ
แต่ถ้าตราบใดหัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา ยังเต้นเป็นจังหวะ
และยังเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียว ที่ช่วยทำให้เรามีชีวิตอยู่
การเก็บรักษาก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกนั้นไว้
ยังดีเสียกว่าปล่อยให้แหลกคามือคนไม่รักดี
อย่ามัวแต่คิดว่าเขาคือที่สุดของชีวิต
และต่อจากนี้ไปจะไม่รักใครอีกแล้ว
แม้เรื่องราวความรัก จะกลายเป็นเรื่องเล่า
ที่ตัวละครสองตัวต่างแยกทางกันเดิน
แต่ก็ใช่ว่าเราจะเดินทางเพียงคนเดียวลำพังไม่ได้
เรายังสามารถพบเจอและมอบหัวใจให้ใครได้อีก
เรายังลืมตาอ้าปากได้สบาย
ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องเอาชีวิตอันแสนมีค่า
ไปผูกติดอยู่กับเขา
ไม่อยากลืมเขา ก็ไม่ต้องลืม
เก็บเขาไว้เป็นความทรงจำที่ดี
แต่ถ้าการที่ไม่สามารถลืมเขา
แล้วกลายเป็นบ่วง ที่คอยติดตามหลอกหลอนเราไปทุกที่
พยายามลืมเขาให้หมดจากใจเสียเถอะ
ทำไมเราถึงยังไม่กระชากชีวิตเขาออกไปจากใจเสียที
ลองนึกดูสิว่าป่านนี้เขากำลังทำอะไร
เขากำลังหยิบรูปเราขึ้นมากอดแนบอก
ด้วยความพิศวาสอย่างนั้นหรือ
เขาอาจจะกำลังอยู่กับใครที่ไหนสักแห่งหนึ่งก็เป็นได้
เขามีสิทธิ์ทำอะไรที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ
ทำโดยไม่จำเป็นต้องบอกเรา
ไม่จำเป็นต้องมีเรา
ไม่เห็นต้องเสียเวลาอันมีค่ามานั่งคิดถึงเรา
ซึ่งก็เป็นแค่คนในอดีต
ความจริงแล้วเป็นเพราะเรายังงมงาย
เพราะเรายังไม่อยากลืมเขาต่างหาก

เพื่อนก็รู้ การปารตี้ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉ้าน อันนี้เค้าพร้อมเสมอ แต่มันมีบางคนที่แกต้งไปไซโคมันให้ได้แล้วกัน อิอิ

ไปเป็นนักเขียนอิสระ หารายได้เสริม...
ได้เงินอีกตังหาก อย่างน้อย...อาจมีบางคนคอยเป็นกำลังใจให้
แต่คนที่เราอยากให้เค้ารุ้ เค้าปิดหู ปิดตา ก็..ช่างมันเต๊อะ

คบกับเกย์ กระเทย สบายใจกว่า 555555555

....ในขณะที่เราคิดถึงคนคนหนึ่งตลอดเวลา....

เขาคนนั้น...ก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้...

และบางครั้ง...ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา...โดยที่เราไม่ได้สนใจเลยเช่นกัน

....บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า

สิ่งที่เราคิดทั้งหมดนั้น มันคือ "ความฝัน" ของเราเองเพียงคนเดียว

....ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะจมกับความฝัน

มากกว่าการได้รู้ความจริง

....การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเขา ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า....

เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4

และถ้าหากเราเป็นที่ 10 ในใจเขา...ก็ขอให้คิดไว้ว่า...

ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเขาเลย

....แต่โปรดจำไว้เถอะว่า....ไม่ว่าเธอจะรู้สึกเหนื่อยล้าเพียงใด

ก็ขอให้เธอจง "รัก" ต่อไป

เพราะการ "รัก" ใครสักคนนั้น ไม่ต้องการ "ความพยายาม"

"การตัดใจ" ต่างหากที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย

....ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า....ความสุขยามที่ได้สบตาเขา

กับความทุกข์ยามที่เธอต้องคอยหลบตาเขา อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

++อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเขาสายเกินไป++

++อย่าโทษเขา ที่ไม่มีใจให้++

++อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้ใจเราตรงกัน++

.....แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเขาคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ..

......ยิ้มให้กับเขา ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป..

......ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา ได้รู้จักกัน ..

เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่ง

เธอได้พบกับคนที่เธอใส่ใจมากกว่าตัวของเธอเอง

คนที่ทำให้เธอ "หัวเราะ" และ "ร้องไห้ " ได้มากมาย

คนที่เธออยากเก็บ "รอยยิ้ม" ของเขาไว้คนเดียว

คนที่เพียงแค่ยิ้มของเขา ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น ให้กลายเป็นวันที่สดใส

.....เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?.....

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เขารักมากที่สุด

...นั่นแหละ คือ ความสุขของการได้ "รัก" อย่างจริงใจ

นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง เคยเจ็บอยู่คนเดียว
ไม่กล้าลุก เพราะ... กลัวจะเจ็บถ้ายืนอยู่คนเดียว
และหวังว่าจะมีมือสักมือ ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไป
แต่... ก็กลัวว่าเขาอาจจะผลักเราล้มอีกก็ได้ กลัวๆๆ... ไม่กล้า

ไปแอ่ว..สัมผัส..สายลม..แสงแดด..
กินข้าวจี่ ลำๆๆ

รู้ทันใจตัวเอง..เวลาที่เรามัวร่ำไห้เสียใจ กับสิ่งที่เราทำผิดพลาดในอดีต ให้อภัยตัวเอง แล้วไม่นึกถึงมันอีก

อย่าเสียเวลาคิดแค้นโกรธเคืองในการกระทำของผู้อื่น ที่ส่งผลให้เราทุกข์ใจ ให้อภัยเขาเสีย และหากรู้สึกดีขึ้น ก็นึกถึงคำสอนในพุทธศาสนาว่า ใครทำกรรมใดไว้ ผู้นั้นย่อมได้รับผลนั้นด้วยตนเอง

(จาก หนังสือ เข็มทิศหัวใจ จ้า)

ก้าวออกมาด้วยความสง่างาม