สวัสดีปีใหม่ครับ...
เป็นไงบ้างครับสบายดีน่ะครับ...
ผมก็สบายดีครับ...
ปีใหม่นี้ไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างหรือเปล่าครับ...
ผมเองก็ได้ไปมาหลายที่อยู่เหมือนกันครับ...
ก็ดีน่ะครับได้พักผ่อนบ้าง...

ขอลาที ปีเก่า แสนเศร้าโศก
ความอับโชค ที่มา กับราศี
อีกโพยภัย ไข้ทำ ประจำมี
ในชีวี จงสลาย มลายพลัน

สวัสดี ปีใหม่ ขอให้สุข
หมดสิ้นทุกข์ กายจิต มิผิดผัน
อายุมั่น ขวัญยืน สี่หมื่นวัน
มีผิวพรรณ ผ่องนวล เย้ายวนชม

ปรารถนา เงินทอง กองท่วมฟ้า
ทำการค้า ร่ำรวย ไปสวยสม
มียศศักดิ์ รักใคร ใคร่ภิรมย์
ขอให้กลม เกลียวกัน และมั่นคง

ถ้าผู้ใด ใจว่าง เรื่องทางรัก
ให้พบพักตร์ กันที อย่ามีหลง
หากอกหัก หนักไป ครวญใคร่ปลง
ขอท่านจง โชคดี ทั้งปีเทอญ

ทักทายๆ สบายดีนะครับ

***********************

ความรักมี 2 ประเภท ทุกคนต้องจำไว้ให้แม่น คือ

๑. ความรักที่อยากได้เขามาทำให้ตัวเราเป็นสุข
ความรักแบบนี้ต้องได้ต้องเอา ซึ่งอาจจะทำให้คนอื่นเป็นทุกข์
หรือต้องมีการแย่งชิงกัน คนทั่วไปที่มีชีวิตอยู่กับความชอบใจ
ไม่ชอบใจ ยังไม่ได้ขัดเกลาจิตใจ จะมีความรักประเภทนี้ก่อน
แต่เมื่อความเป็นมนุษย์พัฒนาขึ้น
ก็จะมีความรักที่แท้จริงในข้อต่อไปมากขึ้น คือ

๒. ความรักที่อยากเห็นเขามีความสุข
พออยากเห็นเขาเป็นสุข ก็อยากทำให้เขาเป็นสุข
พอทำให้เขาเป็นสุขได้ ฉันก็เป็นสุขด้วย
เหมือนพ่อแม่อยากเห็นลูกมีความสุข
พอทำให้ลูกเป็นสุขได้ ตัวเองก็เป็นสุขด้วย จึ
งเป็นความรักที่พร้อมจะให้และสุขด้วยกัน

ความรักที่พึงประสงค์ คือความรักประเภทที่ ๒
ซึ่งเป็น ความรักแท้ ได้แก่ ความรักที่อยากให้เขาเป็นสุข เ
วลานี้เรามีวันแห่งความรัก แต่ไม่รู้ว่าเป็นรักประเภทไหน
รักจะได้เอาเพื่อตนเอง หรือรักอยากให้เขาเป็นสุข ก็ไปพิจารณาให้ดี.

**********ยินดีที่ได้รู้จัก*************

สวัสดีนะคัฟ
เป็นเพื่อนกันแล้ว ก็มาเยี่ยมเยียนกันบ้างนะครับ

奔向成功的十个好习惯 นิสัย 10 ประการ ที่ประสบความสำเร็จ


一、不轻言退缩。 ไม่เสียสัจจะ ตั้งใจทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้


二、不停学习，不断修正。ไม่หยุดการเรียนรู้ ใฝ่รู้อยู่เสมอ


三、坐言起行，立即动手，从小事做起。กระตือลือร้น ลงมือทำทันที


四、尊重每一个人。มีความนอบน้อม ให้ความคารวะ


五、为常人难为之事 ไม่คิดท้อ ไม่น้อยใจ ไม่โทษผู้อื่นหรือชาตาฟ้าดิน


六、保持饥饿感。รักษาความหิว ไม่กินให้อิ่มเกิน


七、不与消极者交密友。ใกล้ชิดคนที่มีประสบการณ์มาก่อน


八、勇担责任。กล้าตัดสินใจ


九、事务分类、聚焦处理。แบ่งงาน งานสำคัญเร่งด่วน งานสำคัญไม่เร่งด่วน งานเร่งด่วนแต่ไม่สำคัญ


十、处变不惊、胆大心细。ไม่สับสนวุ่นวายภายใต้แรงกดดัน กล้าหาญแต่ระมัดระวัง............

หายไปไหนมาเหรอครับ...
นานมากเลยน่ะที่ไม่ได้คุยกัน...
ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเหรอครับ...
ดีใจจังที่ยังไม่ลืมกัน...
อิอิ...

อากาศหนาวมาแล้ว...
รักษาสุขภาพด้วยน่ะครับ...

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ที่ ๒ ขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือนสิงหาคม ปีฉลู พุทธศักราช ๒๕๕๒ เวลา ๒๐.๑๗ น. ข้าพเจ้าได้มาถึงกาลสุดท้ายของการรวบรวมประวัติและพระธรรมคำสอนของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต บูรพาจารย์ที่ข้าพเจ้านับถือ เทิดทูลยกเหนือไว้สุดดวงใจตราบนิรันดร์ หลักธรรม หรือ เรื่องราวต่างๆ ที่ข้าพเจ้าได้นำมาประติดประต่อนั้น ล้วนแต่ได้พยายามศึกษาค้นคว้าจากหลายแหล่งหลายทางด้วยกัน ค่อยๆ เก็บเล็กผสมน้อย ตัดทอนเนื้อหาเฉพาะที่เกี่ยวกับหลวงปู่มาเท่านั้น เพื่อให้ตรงวัตถุประสงค์ในการรวบรวมของข้าพเจ้าในครั้งนี้ให้มากที่สุด ข้าพเจ้าพยายามนั่งคิดทบทวนหลายครั้งหลายคลาว่า สิ่งที่ข้าพเจ้านำมาในบางอย่างคงต้องกระทำผิดหรือ ผิดพลาดในบางกรณีเป็นแน่แล้ว ไม่ว่าจะทางด้านเนื้อหาบ้าง ด้านคำพูดบ้าง แหล่งอ้างอิงบ้าง ซึ่งข้าพเจ้าก็ได้ลงความเห็นกับตัวเองว่า ถ้าข้าพเจ้ากระทำสิ่งใดผิดพลาดไป ไม่ว่าจะด้วย กายก็ดี วาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี ข้าพเจ้าขอรับผิดทุกอย่างทุกประการที่ได้กล่าวอ้างไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเพียงเศษเสี้ยว หรือว่าเรื่องใหญ่และหนักอย่างมหันต์ ไม่น่าให้อภัย ข้าพเจ้าขอน้อมรับผิดทุกอย่างทุกประการไว้แต่ผู้เดียว กรรมอันใดจะเกิดกับผู้อ่านแล้วไซร้ ข้าพเจ้านั้นขอรับผิดแทนเพียงผู้เดียว ด้วยความเคารพและเทิดทูนนี้ ทำให้ข้าพเจ้ากล้าที่จะเขียน กล้าที่จะผิด กล้าที่จะเด็ดเดี่ยวต่อไป แม้ว่าข้าพเจ้าจะประสบการณ์ยังน้อย แต่ศรัทธานี้ไม่น้อยด้วยเลย นี้แหละ คงเป็นสิ่งยืนยันตัวข้าพเจ้าเองว่าเลือกมาทางศรัทธา ถึงได้ทำแบบนี้ แล้วก็จะทำต่อไปอย่างนี้ๆ แบบนี้ๆ หลายครั้งที่ข้าพเจ้าเกิดความท้อแท้ในการทำหนังสือครั้งนี้ ว่ามันช่างหนักเหลือเกินสำหรับตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคิดถอดใจหลายครั้ง ไม่อยากจะทำแล้ว แต่พอตั้งสติได้ ก็เตือนตัวเองว่า สัจจะที่ให้ไว้กับตัวเองว่าจะต้องทำสำเร็จให้ได้ จะเสียสัจจะได้อย่างไรกัน น่าเกลียดเป็นที่สุด โกหกตัวเองในสัจจะความจริงที่ให้ไว้กับคนอื่น และที่สำคัญให้ไว้กับพุทธองค์ และหลวงปู่มั่นด้วยแล้ว เราคงเป็นสัตว์ที่น่ารังเกียจที่สุดที่รักษาสิ่งที่สัญญาสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดนี้ไว้ไม่ได้ อย่างนี้หรือจะบำเพ็ญสัจจะบารมีได้ พอคิดได้อย่างนี้แล้ว ข้าพเจ้าก็มีกำลังใจขึ้นมา ตั้งหน้าตั้งตาทำ แม้ว่าจะทำได้วันละเล็กละน้อย แต่ก็ยังดีที่ข้าพเจ้าได้ทำ ข้าพเจ้าต้องกระตุ้นตัวเองอยู่เสมอ ข้าพเจ้าเคยโทษตัวเองและน้อยใจกับตัวเองเสมอว่า โอ หนอ เรา.. ทำไมเราถึงได้เกิดมารับรู้ รับทราบ รับกระทำ แต่เรื่องที่หนักๆ ทั้งนั้นเลยหนอ ทำไมเรารับภาระที่เหนื่อยเสมอหนอ แล้วทำไมๆ... ข้าพเจ้าคิดเสมอว่า ถ้าวันหนึ่งเราทำเสร็จ เราจะเอาเงินที่ไหนมาเป็นทุนรอนในการพิมพ์แจกเป็นธรรมทานนี้หนอ ทำไมเราถึงได้เดินโดดเดี่ยวจริงหนอ ไม่มีใครจะอนุเคราะห์เราเลยหนอ ตั้งแต่เริ่มทำแล้วหนอ ทำไมเราถึงได้เหยียบหนาม เดินบนหน้าผา ลุยน้ำ ลุยไฟ อยู่คนเดียวอย่างไม่มีใครเหลียวแลเราเลยหนอ การทำของเราเป็นเพียงไปแต่โดยลำพังหนอ เดินอ้างว้างหนอ โดดเดี่ยวเสียจริงหนอ เราทำไปเพื่ออะไรหนอ ข้าพเจ้าคิดท้อแบบนี้อยู่เสมอ และก็เตือนสติตัวเองอยู่เสมอ อย่างนี้อยู่ตลอด ไม่มีสิ่งใดจะมาเป็นกำลังใจ นอกจากตัวข้าพเจ้าจะเป็นกำลังใจให้ข้าพเจ้าเอง หนอ ฉะนั้นหนังสือเล่มนี้ข้าพเจ้าจึงเดินมาอย่างโดดเดี่ยวเสียจริง สมบุกสมบันเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสู้กับตัวเองจนแล้วจนเล่า เพื่อให้เสร็จ หลังจากเสร็จแล้วก็ต้องมานั่งคิดอีกแล้วจะถูกตามหลักและเหตุและผลอีกหรือเปล่า จะมีเป็นคุณเป็นโทษมากน้อยแค่ไหนหนอ จะมีคนด่าเราหรือเปล่าหนอ จะมีคนอ่านหนังสือเล่มนี้มากไหมหนอ หนังสือเล่มนี้จะดำเนินไปในแนวทางไหนหนอ หนังสือเล่มนี้จะได้ตีพิมพ์ไหมหนอ ทุกอย่างรุมเร้าข้าพเจ้าอยู่เสมอ นี่แหละกระมัง ที่เขาเรียกว่าความฟุ้งซ่านเต็มอัตรา แต่ก็ยังคลานมาถึงจุดนี้จนได้ ก็รู้สึกได้ว่า คงจะพอแค่นี้ หนังสือเล่มนี้ ข้าพเจ้ารวบรวมเนื้อหาโดยลำพัง อาจมีความผิดพลาดอย่างมาก โดยไม่รู้ตัว ข้าพเจ้าคิดในใจเสมอว่าถึงเป็นบาปเป็นกรรมก็อยากจะทำ เพราะนี้เป็นความตั้งใจ อย่างน้อยกับคนที่ชอบอ่านแล้ว ก็อาจจะได้ประโยชน์บ้าง สักหน้าหนึ่ง หรือสักบทหนึ่ง หรือสักหัวข้อหนึ่ง หรือสักย่อหน้าหนึ่ง หรือสักบรรทัดหนึ่ง หรือสักคำๆหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ดีใจแล้ว.. สุดท้ายนี้ ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าเองคงเข้าข่ายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำมากเกินไปแล้ว ท่านผู้อ่านก็คงคิดเช่นนั้นเหมือนกันกับข้าพเจ้าเสียกระมัง ข้าพเจ้าอดที่จะอมยิ้มไว้ไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ข้าพเจ้า ขอประกาศ ณ ที่นี้ไว้เลยว่า มีสิ่งผิดพลาดประการใดเกิดขึ้น ข้าพเจ้าขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว ท่านผู้อ่านไม่ต้องเป็นกังวลใจไป และข้าพเจ้ายินดีน้อมรับทุกคำติเตียนจากทุกท่านเสมอ ข้าพเจ้าขอน้อมรับการแนะนำ จากท่านผู้มีปัญญา มีความศรัทธา มีความเพียร จากทุกๆ ท่านด้วยใจจริง และด้วยความบริสุทธิ์ใจ บุญกุศลที่ข้าพเจ้าได้กระทำหนังสือธรรมในครั้งนี้ ข้าพเจ้าขออาราธนาคุณอำนาจพระศรีรัตนตรัย มีองค์สมเด็จองค์ปฐมบรมครู และ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ เป็นประธาน พระปัจเจกพุทธเจ้าทุกพระองค์ พระโพธิสัตว์ทุกพระองค์ พระอรหันต์ขีณาสพทุกพระองค์ พระอรหันต์ทุกพระองค์ พระอนาคามีทุกพระองค์ พระสกิทาคามีทุกพระองค์ พระโสดาบันทุกพระองค์ พรหม เทพเทวา ทุกองค์ สิ่งศักดิ์ทั้งหลายทั่วโตรโลกธาตุ จงมาเป็นสักขีพยาน ณ ที่นี้ ว่า อันตัวข้าพเจ้านั้น ได้ปรารถนาพระบรมหาโพธิญาณ ขอความสำเร็จนั้นจงบังเกิดแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าขออุทิศกุศลในครั้งนี้ ให้แก่ เจ้ากรรมนายเวร บิดามารดา ญาติมิตรสหาย ครูบาอาจารย์ ท่านผู้อ่านทุกท่าน ท่านผู้มีธรรมประจำใจทุกท่าน ท่านผู้บำเพ็ญธรรมบารมีทุกท่าน ภพภูมิทั้งหลาย เวไนยสัตว์ทั้งหลาย ดวงจิตวิญญานทุกดวงทั้งแดนไตรโลกธาตุจงได้รับผลานิสงค์อันไม่มีประมาณในครั้งนี้ด้วยเทอญ… ..

สำรวมกายลงนั่งเบญจางคประดิษฐ์ พร้อมน้อมนำจิต เชิดชูบูชา หลวงปู่ผู้ทรงธรรม ตามองค์พระสัมมาฯ พระศาสดา พระสรรญเพ็ชญ์โพธิญาณ กราบคารวะ สักการะหลวงปู่ ผู้เปรื่องปราชญ์ฉลาดรู้ เลิศล้ำกรรมฐาน เป็นผู้ทรงตนในมรรคผลนิพพาน แปดหมื่อนสี่พันพระธรรมชันธ์แจ้งใจ ลูกขอน้อมพร้อมคำกล่าว ประวัติเรื่องราวออกมาขานไข เพื่อเทิดทูนท่าน อันอำไพ ที่หลวงปู่ได้ บำเพ็ญเพียรมา เป็นเครื่องยืนยัน อันล้ำเลิศ สุดแสนประเสริฐ ในไตรสิกขา ผู้ใดเห็นธรรมย่อมเห็นพระศาสดา ถ้าพากเพียรแก่กล้าตามธรรมวินัย พระอรหันต์จะไม่ว่างจากโลก มหาสิวโมกข์จะไม่ห่างจากหาย ดังคำดำรัส พระผู้ทรงชัย ที่ทรงตรัสไว้ แก่พระอานนท์..

นางฟ้า - Hi5 กราฟฟิคสำหรับคอมเมนต์

ศีล คือ รั้วกั้นความเบียดเบียน ร่างกาย และจิตใจ ของกันและกัน ศีล คือ พืชแห่งความดีงามอันยอดเยี่ยม ร่างกายกับจิตใจ ต้องอาศัยซึ่งกันและกัน เมื่อจิตใจไม่เป็นศีล กายก็ประพฤติไปต่างๆ มีโทษต่างๆ ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ จะแยกกันไม่ได้ หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก ต้องอิงอาศัยกันอยู่ฉันใดก็ดี . ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ก็อาศัยกันอยู่อย่างนั้น สัทธรรมสามอย่างนี้ จะแยกกันไม่ได้เลย ดีใด ไม่มีโทษ ดีนั้นชื่อว่า ดีเลิศ ได้สมบัติทั้งปวงไม่ประเสริฐเท่าได้ตน เพราะตัวตนเป็นที่เกิดแห่งสมบัติทั้งปวง การบำรุงรักษาสิ่งใดๆ ในโลกนั้น การบำรุงรักษาตน คือใจเป็นเยี่ยม จุดที่เยี่ยมยอดของโลกคือใจ ควรบำรุงรักษาด้วยดี ใจนี้คือ สมบัติอันล้ำค่า จึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะมองข้ามไป คนพลาดใจคือ คนไม่สนใจปฏิบัติต่อดวงใจดวงวิเศษในร่างนี้ แม้จะเกิดสักร้อยชาติ พันชาติ ก็คือ ผู้เกิดพลาดอยู่นั่นเอง คนเราทุกคน . . . . .ใหญ่แต่กาย ใหญ่แต่ชาติ ใหญ่แต่ชื่อ ใหญ่แต่ยศ ใหญ่แต่ความสำคัญตน แต่ความรู้ – ความฉลาดเท่านั้นที่จะทำตนให้ร่มเย็นเป็นสุข ทั้งกายและใจโดยถูกทางตลอดจนให้ผู้อื่นได้รับความร่มเย็นเป็นสุขด้วยนั่นไม่ค่อยเจริญเติบโตด้วย และไม่สนใจบำรุงให้ใหญ่โตด้วยจึงเกิดความเดือดร้อนกันอยู่ทุกหนทุกแห่งโดยไม่เลือกเพศ - วัย - ชาติ - ชั้นวรรณะ อะไรเลย ...